Rabarbar dłoniasty

Rheum palmatum
Rabarbar dłoniasty
fot: www.thinkstockphotos.com zobacz galerię

Rabarbar dłoniasty, znany także jako rzewień chiński, należy do rodziny rdestowatych (Polygonaceae). W środowisku naturalnym można go spotkać na obszarze Azji (głównie Chiny i Tybet). W Polsce jest znany z uprawy. Dorasta do 2 m wysokości (z pędem kwiatostanowym). Liście są duże, sercowate, głęboko powcinane, zielone. Dostępna jest także ozdobna odmiana  'Atrosanguineum' o liściach purpurowych, kwiatach i owocach czerwonych.
Rabarbar dłoniasty kwitnie od maja do czerwca. Kwiaty są drobne, gwiazdkowate, zielonkawe lub różowe, zebrane w okazałe wiechy.

Rabarbar dłoniasty warto uprawiać na stanowisku lekko osłoniętym – wtedy wytwarza dorodną kępę, gęste liście i jednocześnie nie przysycha. Lubi gleby zasobne w składniki pokarmowe (z dużą zawartością wapnia) o dobrej przepuszczalności. Jest wystarczająco mrozoodporny.
Rabarbar dłoniasty najlepiej siać lub sadzić wiosną. W czasie suszy wymaga podlewania. Warto dokarmiać go nawozami organicznymi (obornik, kompost). Zaleca się ściółkować glebę wokół rośliny, aby ograniczyć wyparowywanie wody, a w początkowej fazie wzrostu także ograniczyć zachwaszczenie. Pędy kwiatostanowe powinno się się wyłamywać, aby nie osłabiały rośliny.

Rabarbar dłoniasty, w przeciwieństwie do rabarbaru zwyczajnego, najczęściej uprawia się w celach ozdobnych. Roślina jest zwyczajowo sadzona na trawnikach, przy oczkach wodnych lub pod osłoną drzew. Gatunek jest jadalny, jednak w tym przypadku wykorzystuje się głównie korzeń - to cenny surowiec leczniczy, służący do zwalczania dolegliwości układu pokarmowego. Ogonki liściowe można natomiast spożywać na surowo, dodawać do kompotów lub dżemów.